17-12-05

Zwaar

Dag mijn lieve Jonas,

Als je een kindje verwacht, stel je je daar vanalles bij voor. Je hebt zovele dromen en verwachtingen. Zoals iedereen hoop je op de ideale baby. En hoewel je natuurlijk wel weet dat zoiets niet bestaat, ga je er toch van uit dat het allemaal fantastisch zal zijn, als je kindje er eenmaal is. Als je mijn eerste brieven aan jou erop naleest, zal je dat waarschijnlijk ook wel merken.

Maar dan kom jij eraan, in plaats van een droom hebben we plots een reëel levend wezentje in ons gezinnetje, een baby'tje met zijn noden en eigenheden. En naarmate de tijd vordert, dringt het tot ons door dat de werkelijkheid er niet alle dagen even mooi en aanlokkelijk uitziet als onze hooggespannen verwachtingen.

In de loop van vorige week had mama het daar bij momenten bijzonder moeilijk mee. Je huilde veel en langdurig, was niet te troosten, mama moest zich steeds met je bezighouden om je toch af en toe wat rustig te krijgen, het voortdurende geween en gezeur knaagde aan haar zenuwen. Daar kun jij natuurlijk niets aan doen, ook de dokter van Kind & Gezin bevestigde dat kindjes op die leeftijd nog niet bewust lastig zijn. Maar al beseffen we dat, en al weten we dat we van die fazes kunnen verwachten, toch is het soms zwaar.

Daarom zijn we dan ook zo blij dat je vandaag plots weer een zonnetje in huis bent. Je hebt veel en goed geslapen, en als je wakker bent, ben je rustig en speel je fijn met je laatste nieuwe hobby, je slabbetje, dat je in je twee handjes vastgrijpt en voor je gezichtje heen en weer beweegt. Ook met je "tutje" word je virtuoos: je slaagt er al geregeld in het terug in je mondje te maneuvreren als het eruit geraakt is. En soms b(r)abbel je lustig tegen me, alsof je zoveel te vertellen hebt. Kortom, je bent een bron van vreugde voor mij en mama.

Nu moet je niet denken dat we je alleen maar graag zien als je zo aangenaam bent. Wat er ook gebeurt, hoe je je ook gedraagt, we houden beiden zielsveel van je. En het is net als het wat moeilijker gaat, dat het besef daarvan je motiveert en aanspoort om de moed niet op te geven, om steeds verder te gaan. Net zoals in een relatie eigenlijk.

Straks leggen we je weer in je wiegje voor de nacht, en kunnen we terugkijken op een mooie dag met jou, ons zoontje.

Je papa.

21:26 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Bedankt voor je lieve woorden. Ik volg je blogje al een hele tijd. Je liefde voor Jonas straalt overal doorheen. Je zegt het zo mooi. Heel bijzonder.

Gepost door: Anneke | 21-12-05

huilen&lachen mijn jongste zoontje heeft in het begin heel veel gehuild.
op het laatst kan je daar als ouder moedeloos van worden want je weet niet meer wat je dan nog moet doen om je kind weer rustig te krijgen...
ik vond en vind de babytijd de moeilijkste periode van een kindje want je kan niet goed communiceren met je eigen kind.
maar de vele lachjes die er tegenover staan die je kind jou geeft, maakt alles weer goed en geeft je de kracht en moed om gewoon verder te gaan!
groetjes en een fijne woensdag voor jullie alle drie.

Gepost door: jolanda | 21-12-05

De commentaren zijn gesloten.