27-11-05

Sneeuw


First snow
Originally uploaded by Squonk11.

Lieve Jonas,

Dit weekend heeft het gesneeuwd. De eerste keer deze winter. Maar ook de eerste keer sinds jij er bent. Hierboven zie je een foto die ik genomen heb vanuit het raam van ons appartementje, kort na middernacht. Het heeft iets sprookjesachtigs, die sneeuw. Zelf zal je je ons appartementje later wellicht niet herinneren, we zullen hier immers niet blijven wonen. Foto's als deze zullen je dan tenminste een idee geven van waar je in je eerste levensweken en -maanden thuis was.

Mama en ik houden wel van sneeuw. Die roept voor ons fijne herinneringen op aan de wintervakantie die we elk jaar in Oostenrijk doorbrengen. Volgende keer zal heel anders zijn dan we gewend waren, dan ben jij er immers bij. Dat zal onze routine behoorlijk in de war sturen, maar ik ben zeker dat het een geweldige vakantie wordt. De mensen van ons vaste hotel zijn trouwens zeer benieuwd om je in levenden lijve te zien!

Toen ik jong was, hield ik nochthans helemaal niet van sneeuw en gladheid. Ik had een hekel aan de sneeuwballen die je op de speelplaats op school om de oren vlogen, en glijden op geïmproviseerde ijspistes was ook niets voor mij. Het is pas sinds ik met mama 's winters naar Oostenrijk trek, dat ik van de sneeuw heb leren houden. Ik hoop dat jij ook snel de smaak te pakken zal hebben.

Nu is sneeuw en koude niet voor iedereen even mooi. Dit weekend zijn er in Brussel twee dakloze mensen door de koude omgekomen. Dat is triest: ooit waren ook zij kleine onschuldige baby'tjes als jij. Maar het leven is hen niet genadig geweest. Ik hoop dat jouw toekomst er beter uit mag zien. Wij zullen er in elk geval alles aan doen om je op weg te helpen...

Je sneeuw-papa.

23:16 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-11-05

Plannen

Lieve kleine Jonas,

Jij bepaalt zo sterk ons levensritme. Mama en ik hebben moeten leren dat niet wat wij plannen en voorzien, maar wat jij nodig hebt, de grote lijnen van onze dagindeling vastlegt. Grootse plannen worden voorlopig opgeborgen, we schipperen tussen de mijlpalen van jouw voedingen, verversingen, badjes en bedjes. In de week staat mama er overdag alleen voor, en in het begin kon ik niet goed begrijpen of aanvaarden dat er zovele dingen ongedaan bleven liggen. Maar 's avonds en tijdens de weekends neem ik een belangrijk aandeel van je verzorging over, om mama de kans te geven ook eens wat anders te doen. En zo begrijp ik intussen al veel beter hoe dat zo gaat. Verversen, flesje klaarmaken en geven, je wat laten opzitten voor een boertje, omdat er anders straks melk terugkomt... En voor je het goed en wel beseft ben je alweer een uur verder. En twee of drie uur later begint het opnieuw.

Als je dit leest, zou je kunnen denken dat ik dit niet leuk vind. Dat is helemaal niet waar. Ik geniet met volle teugen van die momenten. Jij, mijn lieve zoontje, die in mijn arm genesteld rustig je flesje leegdrinkt, en intussen met die prachtige ogen van jou aandachtig naar me kijkt... Jouw wangetje tegen mijn wang terwijl ik je over mijn schouder houd om je te laten boeren... jouw warme lichaampje in mijn armen als je nog maar eens bij me in slaap valt... Het zijn allemaal momenten die me zo intens gelukkig maken. Ik tracht ze zoveel mogelijk met volle aandacht te beleven en vast te houden, want ik weet dat die zalige tijd zo snel voorbij zal gaan. Dan wil ik deze herinneringen als een kostbare schat heel mijn verdere leven met me meedragen. En wat maakt het dan uit dat we vandaag niet zoveel orde hebben kunnen maken als we eigenlijk gewild hadden. Dat zijn niet de dingen waar we later aan zullen terugdenken. Maar dat jij er was, en dat we zo gelukkig waren, dat is voor altijd.

Je (nog maar eens) ontroerde papa.

23:18 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |