13-09-05

Moe

Dag kleine Jonas,

Zo'n klein nieuw leventje in huis is een hele ervaring, een bron van verwondering en geluk. Maar zo'n kindje vraagt ook enorm veel aandacht van zijn kersverse papa en mama, en houdt hen bijna ononderbroken bezig. Van brieven schrijven komt er dan niet zoveel meer in huis. De dag vliegt voorbij, en voor we het goed en wel beseffen, is het hoog tijd om te gaan slapen, als we er 's anderendaags nog een beetje fris willen bijlopen.

Vandaag heb ik toch nog even de tijd gevonden voor een kort briefje. Mama is al gaan slapen, ze is behoorlijk moe. En jij bent uiteindelijk ook ingedommeld. Dat was niet zo eenvoudig. Meestal ben je zo'n rustige baby, maar vanavond was dat anders. Hoewel je je flesje al gekregen had, lag je zo hartstochtelijk te huilen in je bedje, dat ik niet kon weerstaan en je in mijn armen genomen heb. Ik weet niet of ik daar wel goed aan doe. Kindjes huilen nu eenmaal, en dat is soms ook goed zo. Maar het knaagt zo aan ons gemoed, dat we het soms moeilijk hebben om niet in te grijpen. In elk geval, zodra je in mijn armen lag, werd je snel rustig. Binnen de kortste keren sliep je, gewiegd door het op en neer gaan van mijn buik met mijn ademhaling. Ik heb je voorzichtig terug in je bedje gelegd, dicht bij mama. En na deze brief ga ik ook stilletjes slapen, om mijn beide schatjes niet wakker te maken.

Slaap zacht,

Je vermoeide papa.

23:41 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-09-05

Nummer een

Mijn kleine lieve Jonas,

Zo'n halfuurtje geleden ben ik thuisgekomen. Zoals de vorige avonden heb ik jou en mama achtergelaten in de kraamkliniek. Maar ditmaal was het voor het laatst: morgen komen jullie naar huis. Dan begint het pas echt, dan staan we er alleen voor. In het ziekenhuis worden jullie constant omringd met de beste zorgen en attenties van een ploeg lieve verpleegsters en vroedvrouwen. Maar thuis moeten wij het waarmaken. Dat wordt een hele aanpassing.

Toen ik daarnet nog bij je was, heb ik een hele tijd gewoon stil naar je zitten kijken. Hoe mooi en rustig lag je daar te slapen. De ontroering greep me naar de keel, ik kreeg er echt de tranen van in de ogen. Dat me zoiets geweldigs nog mag overkomen... Er zijn geen woorden om uit te drukken wat ik voel.

Terwijl ik daar zo naar je zat te kijken, drong er plots iets zeer belangrijks tot me door. Het was iets waar ik me natuurlijk al van bewust was, maar nu werd de gedachte een onherroepelijke evidentie. Vanaf nu kom jij op de eerste plaats in mijn leven. Gedurende de komende jaren word jij belangrijker dan wat of wie ook, belangrijker dan ikzelf. Je hebt ons nodig, wij hebben de verantwoordelijkheid voor jou op ons genomen, en ik wil die ten volle opnemen.

Maar ik ben zeker dat we daar zoveel moois en waardevols voor zullen terugkrijgen, dat het geen opoffering zal zijn, maar een voorrecht. Bedankt dat je er bent.

Je diep ontroerde papa.

00:14 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |