29-06-05

Geluid

Dag kleine jongen.

Ik schrijf je niet alleen, ik spreek ook tegen je. Al kan je me niet begrijpen, en kan je ook niet antwoorden, toch vind ik dat belangrijk. Ik heb gelezen dat vanaf ongeveer de 28ste week je gehoor werkt. Vanaf dan registreer je geluiden, en sommige daarvan worden je vertrouwd. Eerst en vooral natuurlijk de stem van mama, die je het duidelijkst waarneemt. Maar ook geluiden van buiten, vooral als ze hoog klinken. Die vertrouwde geluiden uit de moederschoot zouden je later dan ook rustig doen worden.

Daarom praat ik dagelijks tegen mama's buik aan. Minstens na de buikmassage met amandelolie, want dan zijn we in de juiste stemming, en dan ben jij meestal ook bijzonder actief. Maar ook op andere momenten tijdens de dag, wanneer ik er aan denk en het praktisch is. In het begin was het wat onwennig: wat moest ik zo vertellen? En mama luistert altijd mee. Maar ik hoef me natuurlijk niet te schamen voor haar. Integendeel, ze is vaak ook ontroerd als ze me zo bezig hoort. Intussen is die gêne volledig verdwenen, en vertel ik wat er ook maar bij me opkomt.

Wat ik me wel eens afvraag: hoe ervaar jij dat gepraat? Ik las ook dat mijn stem je gedempt bereikt, alsof ik doorheen dikke dekens of kussens heenpraat. Schrik je van dat plotse geluid? Herken je mijn stem al, stelt haar klank en toon je gerust? Je kan het me niet vertellen. Maar gisteren kreeg ik dat gekke idee, toen ik me afvroeg hoe jij dat ervaart. Als ik praat, denk jij misschien: er komt geluid uit het behang...

Liefs van je babbelpapa.

21:26 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-06-05

Verloskwartier

Dag mijn kleine kapoen,

Vanavond hebben we de plaats bezocht waar jij, als alles goed gaat, over enkele maanden ter wereld zult komen. Het was een informatie-avond in het ziekenhuis, inclusief een bezoekje aan het verloskwartier. Ik was niet de enige papa die mee was, maar er waren natuurlijk vooral bolle buiken. Even vroeg ik me af af jij niet op een voor ons niet te vatten wijze de aanwezigheid van die andere ongeboren leventjes kon waarnemen... Een poëtische gedachte, al weet ik dat het vergezocht is natuurlijk.

De infosessie zelf begon niet veelbelovend. Druppelsgewijs kwamen de toekomstige mama's aan, al dan niet vergezeld. Maar van enige organisatie geen spoor. Vermits we in een Academisch Ziekenhuis waren, hebben we ze eerst het beruchte academische kwartiertje gegund. Toen er dan nog niemand kwam opdagen, heeft een van de mama's naar de materniteit gebeld. Daar gingen ze de zaak onderzoeken. Tegen het einde van het tweede kwartier werden we dan toch uit ons wachten verlost (het "verloskwartier", zou je kunnen zeggen - ja, ik weet wel dat het een flauwe grap is). Blijkbaar had men vergeten iemand te voorzien voor vanavond.

Een lieve vroedvrouw die nachtdienst had, heeft zonder voorbereiding de sessie gehouden. En dat deed ze zeer goed, op een sympathieke en geruststellende manier. Als de mensen daar allemaal zo lief zijn, zal je eerste kennismaking met de buitenwereld aangenaam verlopen. En voor mama en mij is het natuurlijk ook belangrijk dat we goed opgevangen worden. Het is voor ons immers ook een groot avontuur, vol onzekerheid... Maar we geloven dat het resultaat het allemaal meer dan waard zel zijn: jij, ons zoontje, een nieuw leventje in onze armen. Daar kijken we toch zo naar uit!

Papa.

23:16 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-06-05

Dankbaarheid

Mijn kleine jongen,

Ik heb al enkele dagen niet meer geschreven. Het is zeer warm, en 's avonds zijn we lusteloos en moe, en trachten we ons zo rustig mogelijk te houden. Ik weet niet of jij in je besloten wereldje daar last van hebt. Jij zwemt toch permanent in 37 graden, of niet?

Vanavond ben ik, ondanks de hitte, toch even aan het schrijven gegaan, omdat er iets me erg geraakt heeft. Onder de middagpauze ga ik vaak eten op een plek waar ze heerlijke zoute en zoete taarten maken. De plek wordt gerund door een koppel. Deze keer was de vrouw, altijd zeer vinnig en sympathiek, er niet. Haar zus, die haar rol overgenomen heeft, vertelde me dat ze onlangs een hartaanval gekregen had. Ze had zich het lot van een van haar diensters erg aangetrokken, die kampt met borstkanker. Ze is aan de beterhand, maar moet absoluut rusten. Ik hoop dat zij, en de dienster, er snel weer bovenop komen...

Zo'n dingen herinneren me eraan hoe broos geluk soms kan zijn. Wanneer alles goed lijkt te gaan, slaat plots het noodlot toe. Daarom ben ik dan ook zo dankbaar dat jij op komst bent, dat het goed gaat met je mama, en dat we samen zo gelukkig zijn. Ik bid vaak dat ons geluk mag blijven duren, het is toch zo mooi. Maar vandaag gaan mijn gedachten toch ook bijzonder uit naar die lieve mensen die plots door tegenspoed getroffen worden.

21:52 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-06-05

Bolle buiken

Dag kleine bollebuikbewoner!

Hoe gaat het daar in je donkere, warme woonplaats? Hierbuiten gaan wij ons gangetje, en denken vaak aan jou daarbinnen. En zoals ik gisteren al schreef, merk ik hier heel wat dingen op waar ik vroeger geen aandacht aan schonk.

Zo valt het me op hoeveel collega-bollebuiken er rondlopen. En elke bolle buik staat voor een uniek verhaal, voor hoop, liefde en geluk. Dat wens ik die mensen toch toe. Ik weet ook wel dat het er niet altijd zo ideaal aan toegaat, en dat achter sommige van die bolle buiken ook verdriet en lijden schuilgaat.

Maar wat er ook aan voorafgaat, elke bolle buik is het begin van een nieuw mensje, een onbevattelijke bron van mogelijkheden en kansen voor de toekomst. Ik wens al die toekomstige mensjes dan ook alle goeds toe. Dat zij gelukkig mogen worden. En in jouw geval is mij en mama het grote voorrecht gegund om aan dat geluk mee te bouwen. We zullen trachten je waardig te zijn.

Papa.

21:36 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-06-05

Examenkoorts

Dag lieve jongen.

Je aanwezigheid doet me met andere ogen naar de wereld kijken. Zo merk ik nu dingen op waar ik anders weinig aandacht aan zou besteden. Dingen die ik misschien wel zie, maar niet bewust waarneem.

Zo zie ik de laatste weken in de stad veel kinderen en jongeren op weg naar examens. Ze zitten op bus of metro, ze lopen door de straat met hun notities in de hand, ze werpen nog een laatste blik op de leerstof in de hoop het er straks goed van af te brengen.

Zelf ben ik al lang van dat examenritme verlost. Vaak besef ik zelfs niet meer dat de examenperiode weer aangebroken is. Maar door jouw komst wordt dat anders. Over een aantal jaar zal jij degene zijn die ons eraan herinnert. School, studie en examens zullen weer een concrete werkelijkheid worden, een onderdeel van ons leven in plaats van een vage herinnering.

Wanneer het zover is, zullen we ons best doen om een steun voor je te zijn, zoals onze ouders ons destijds op hun manier geholpen hebben. Aarzel nooit om onze hulp in te roepen, we zijn er voor jou.

Papa.

22:05 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-06-05

Italiaan

Dag lieve jongen,

Vanavond zijn we met mijn ouders, je grootouders, bij onze favoriete Italiaan gaan eten. Het was zondag vaderdag, en mijn papa had zijn cadeautje nog niet gekregen. En natuurlijk kwam jij weer in het gesprek op de proppen. Ze hadden het grote nieuws intussen aan nog twee van mijn tantes gemeld, en ook die waren in de wolken. Terwijl we zaten te eten (op het terras, het was mooi weer vandaag), kwam er nog een SMSje binnen met gelukwensen van een van die tantes, haar kinderen en kleinkinderen. Ik sta er toch steeds weer van versteld hoe de komst van zo'n nieuw leven als het jouwe de mensen beroert, hoeveel positieve reacties het losweekt...

Na het eten hebben we nog een omweg gemaakt, om hen te tonen waar jij over een aantal maanden je dagen zal doorbrengen. Het straatje van je onthaalmoeder is klein en smal, ze woont midden tussen het groen. Het is een weg die zij ook nog vaak zullen nemen, wanneer ze jou gaan halen omdat ik en mama niet tijdig van het werk weg kunnen. Het was een aangenaaam ritje, zo in de avondzon. Weer een puzzelstukje van je grote verhaal dat op zijn plaats valt. En zo zullen er nog zovele volgen, puzzelstukjes waarvan de meeste nu nog niet bestaan, en die samen een uniek verhaal zullen vertellen. Jouw verhaal.

Papa.

22:20 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-06-05

Vaderdag

Mijn kleine jongen,

Gisteren hebben we vrij onverwacht een aankoop gedaan die je komst weer heel wat concreter maakt. Eigenlijk waren we het nog helemaal niet van zin, maar de gelegenheid diende zich aan... Ik was met mama een wandelingetje gaan maken, en ze stelde voor om eens even naar de lokale kinderwinkel te gaan kijken, gewoon om een cataloog te gaan vragen van kinderkoetsen en dergelijke. Maar van het ene kwam het andere, en voor de dag om was, hadden we een Maxi-Cosi, een autostoel en een park voor je besteld, voorschot betaald en al.

Mama had eerder op de dag al enkele kleine lieve pakjes voor je gekocht, voor één maand oud. Als nog-net-niet-papa zonder ervaring weet ik niet hoe die dingetjes heten. Mama zegt dat het body's zijn. Hoe dan ook, jij zal ze enkel moeten dragen, niet benoemen. En ik vind ze aandoenlijk. Zo klein...

Vandaag was het vaderdag. Mama vroeg of ze me al een cadeautje mocht geven, maar ik wacht daar liever mee tot volgend jaar, tot je er echt bent, tot ik je op vaderdag een stevige knuffel kan geven. Nu ben je er ook echt natuurlijk, maar ik heb er nog wat moeite mee om mezelf definitief als papa te zien. Eerder papa in spe, of beter nog, papa in wording. Elke dag dromend, verlangend, lerend, toegroeiend naar dat ongelooflijke moment dat ik je voor het eerst zal zien en vasthouden.

In elk geval, als ik tegen je praat in mama's bolle buik of je deze brieven schrijf, kan ik niet anders dan mezelf te noemen...

je papa.

22:49 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-05

Magische momenten

Dag mijn jongen,

Hier ben ik weer. Mama is knus met een boekje in bed gekropen, en is intussen al in slaap gevallen. Voor ik me bij haar (en bij jou!) voeg, wil ik je toch eerst nog even schrijven.

Gisteren schreef ik dat ik mama's buik masseer. Bij de dokter hadden ze ons gezegd dat het een goed idee zou zijn om dat regelmatig te doen. Mama is meteen een flesje amandelolie gaan kopen bij de apotheker, dat is volgens hem even doeltreffend als al die speciale zalfjes. En 's avonds heb ik dan de eer, en vooral het genoegen, om die kleine massage te doen. De eerste dagen kwam het er soms niet van, te druk bezig met andere zaken, geen zin, ofwel sliep mama al toen ik eraan dacht.

Maar sinds enkele dagen sla ik dat moment niet meer graag over. Het is zo'n klein ritueel voor ons geworden. Een moment van samenzijn, vol aandacht voor elkaar, en voor jou, door niets afgeleid. Tijdens die massage praten we rustig met elkaar, genieten we van elkaars aanwezigheid en van het wonder dat die bolle buik vertegenwoordigt. Enkele minuutjes zijn het slechts, nauwelijks de moeite van het vermelden waard, en toch zo mooi.

En soms laat ook jij je niet onbetuigd, laat je voelen dat je er bent. Ik ben zo gelukkig.

Liefs,

papa.

22:55 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

09-06-05

Ik kan je voelen

Mijn lieve zoontje,

We hebben je nog nooit gezien, en toch ben je al zo sterk aanwezig. We kennen je als een schimmig beeld op een scherm, waarin we steeds duidelijker een mensje kunnen ontwaren. Je bent ook mama's steeds dikker wordende buik. Je bent die kleine schokjes die ik voel als ik mijn handen op die buik leg.

Wonderlijk hoe je al beweegt en je aanwezigheid laat merken. Ik denk soms dat je al reageert op mijn aanrakingen. Als ik mijn warme hand een tijdje op mama's buik laat rusten, is het alsof je je ertegen komt nestelen. Als ik zachtjes mama's buik masseer, lijkt het wel alsof je daarop reageert: als ik ermee stop, volgen er soms stootjes, alsof je vraagt waarom ik ermee ophoud...

Op een avond, toen mama al sliep, heb ik zo nog even contact met je gezocht, en het leek wel of je antwoordde. Misschien neem ik wel mijn dromen voor werkelijkheid, en zijn het niet meer dan toevallig gelijktijdige bewegingen. Maar het blijft me boeien en fascineren, dat wonder van een nieuw leven. Je mama draagt je permanent onder haar hart, ik zie me genoodzaakt me via zulke kleine aanrakingen van jouw aanwezigheid te doordringen. En telkens als ik je zo voel, vervult me dat met een mengsel van vertedering en ontzag.

22:15 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-06-05

De eerste brief

Mijn lieve zoontje,

Over een goede drie maanden is het zover. Als het God belieft, mag ik je dan voor het eerst aanschouwen. Wij hebben zo naar je uitgekeken, je mama en ik. Lang hebben we gedacht dat het ons niet gegund zou zijn ooit een eigen kind in onze armen en ons hart te sluiten. We zijn immers niet meer van de jongsten. Toen we in het begin van dit jaar vernamen dat je mama zwanger was, was onze vreugde dan ook moeilijk te beschrijven.

Gedurende een paar maanden ben jij ons mooiste geheim geweest. Dan hebben we ook onze ouders, jouw grootouders, in onze vreugde laten delen. Iets vroeger dan we eigenlijk wilden. We zouden immers met hen op reis vertrekken, maar de dokter wou geen enkel risico met je nemen. En dus moesten we hen wel uitleggen waarom we thuisbleven. Ook zij zijn heel gelukkig met je komst.

Nu, opnieuw een aantal maanden later, zijn we er eindelijk aan toe om ons grote geheim aan de buitenwereld mee te delen. We hebben nog lang geaarzeld, uit vrees dat er toch nog iets zou mislopen. Maar nu zijn we al zover gevorderd, en alle onderzoeken hebben ons voldoende gerustgesteld, dat iedereen het mag weten. Jij komt eraan, even onafwendbaar als de zomer. En deze zomer wordt een van de mooiste en hoopvolste van ons leven...

23:13 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |